«ساختمان شاهنامه و مجموعه ی پارسیان و من، با دو روش بازنویسی و بازآفرینی خلّاق بنا شده است. حکیم توس با خلق پهلوان رستم، آرزوها و آرمانهای جمعی قوم ایرانی را بازتاب داده و آرینِ نویسنده، سرگذشت نوجوانی معمولی از میان عامه را برای آمیختگی با روایتهای کهن شاهنامه [برگزیده است].

چرا مجموعه پارسیان و من را رمان جدید می دانم؟... اگر آرین نویسنده، یکی از داستانها یا به طور کلی شاهنامه فردوسی را می گرفت و روی زبان آن... یا شخصیتهایش... کار می کرد بازنویسی خلاق رخ می داد... در حالی که خلاقیت در مجموعه پارسیان و من، به گونه دیگری ست؛ بدین معنا که نویسنده روی تغییر نوع اثر کار کرده و از آمیختگی دو روش بازنویسی و بازآفرینی خلاق، شخصیت داستانهای اسطوره ای حماسی کهن را رودرروی شخصیت فردی و خاص رمانهای جدید قرار داده است.

منِ فرد، در کاخ اژدها [پارسیان و من1] در موقعیت تاریخی حماسی قرار می گیرد و از سویی، در معرض واقعه روز قرار دارد. وقتی در ذهن خود، وقایع حماسی تاریخی عهد ضحاک را مرور می کند، امکان کشف موقعیت حماسی تاریخی گذشته برایش فراهم و درک می شود. او با یافتن کلید معمای رویدادهای حماسی تاریخی، امکانِ بودن را در حال می شناسد و پاسخ پرسش اساسی خود را دریافت می کند.

این تلفیق و آمیختگی ماهرانه، در جهت تغییر نوع داستانهای کهن شاهنامه به نوع جدید رمان صورت گرفته و چنین تحولی... ممکن گردیده و این کار برای خلق آثار جدید ضروری ست؛ همانگونه که در عهد فردوسی یک ضرورت بود». 

نوشته مرحوم استاد جعفر پایور

(کتاب ماه کودک و نوجوان – اسفند84 و بهار85

شماره توأمان 101 تا 103 – صص65 تا 69)